Paid publicity

Op de dag die je wist dat DWDD wel niet was betaald om aandacht te besteden aan het Koningslied, publiceerde Roy Meijer een interessant stukje over zijn contact met de redactie van een SBS6-programma.

De TU Delft-voorlichter was gevraagd om een wetenschapper te leveren voor het programma Feiten & Fabels. De tweede vraag was of er ook budget was. Meijer verkeerde even in de veronderstelling te maken hebben met chequebook journalistiek. Daarbij betaalt een journalist om iemand te mogen interviewen.

Chequebook journalistiek staat niet zo hoog aangeschreven onder journalisten. Het omgekeerde, waarbij de geïnterviewde betaalt om in beeld te komen, staat nog een treetje lager. Het is een bedenkelijk soort valorisatie van de journalistiek.

Toen Meijer doorkreeg dat hij was gevraagd voor de laatste variant, wimpelde hij het ‘verzoek’ af. Uiteraard. Als wetenschapper moet je niet alleen uitkijken van wie je geld krijgt, maar ook aan wie je het geeft. “Sponsored content” geeft je weliswaar een zekere controle over de boodschap, maar je begeeft je op een pad dat glibberig is geworden door Palm Invest , en een geurtje heeft gekregen dankzij Rambam:


Als je je onderzoek onder de aandacht wil brengen, kun je een lezing geven, een filmpje maken en erover twitteren.

De wetenschap heeft genoeg interessante verhalen voor het genereren van free publicity.